Dag 12 – Waar rook is, is de brandweer vandaag niet (Partizánska L’upča, SK)

Gisteren liepen we door het dorp en gebeurde er niet echt iets blogswaardigs; het is hier extreem rustig. Behalve dan dat we op het lokale mededelingenbord een aankondiging zagen van iets van de brandweer voor kinderen met een DJ (we kunnen het de lokale ~1200 bewoners niet kwalijk nemen dat ze dit niet in het Engels aankondigden). Toen we donderdag in Partizánska L’upča aankwamen was de brandweer ‘s avonds al aan het oefenen op het plein, maar we hadden niet gedacht dat dit erachter zat. Omdat het weer vandaag ook niet echt fantastisch zou worden, besloten we het brandweer-iets voor kinderen met DJ maar af te wachten.

De mededeling

Volgens de aankondiging zou het feest om 15.00 losbarsten. We hadden ons molletje op tijd zijn middagslaapje laten doen, zodat we niets van het spektakel zouden missen. Om 12.00 was het plein echter nog leeg en het dorp zo stil als de afgelopen dagen. Niets gaf weg dat er een evenement zou plaatsvinden.

Om tien voor drie begon de DJ. We zitten niet direct aan het dorpsplein, maar het was duidelijk: we zouden alles meekrijgen – ook als we niet zouden gaan kijken. Tussen de huizen door zagen we ook een rode auto op het plein en mensen in de weer met afrastering. Om kwart over drie zaten we op een bankje te kijken naar de brandweer. Die was om drie uur begonnen met het opzetten van het festijn. Uit alle hoeken van het dorp druppelden kinderen richting de waterslangen en de Tatra brandweerauto’s.

Kraampjes met eten en drinken werden opgezet, brandslangen uitgerold, de gasbrander getest, stroom werd afgetapt van de lantaarnpaal. Twee waterpompen en slangen bleken lek – een constatering bij een live demo die me niet heel gerust stelde.

Kinderen mochten een brandje blussen nadat ze de brandslang goed in elkaar hadden gezet. Na afloop kregen ze een tasje met een sleutelhanger en andere speeltjes. Er was een tent om je haar met kleuren in te vlechten, je kon je gezicht schminken. En de brandweer mannen legden met veel geduld en passie uit dat je door de slang omver geblazen wordt als je die niet goed vasthoudt. Kindjes van twee turfjes hoog mochten al ‘blussen’ met hulp van de brandweer. En het is maar de vraag wie er meer lol in had.

Uiteraard kon je ook een rondje mee in de brandweerauto die dan natuurlijk alle varianten sirenes even liet horen. De DJ draaide ondertussen onvermoeibaar Slowaakse europop die qua volume een sirene an sich had kunnen zijn. Trotse opa’s keken toe hoe kleinzoons en -dochters vol overgave de waterstraal door een gat lieten spuiten.

En alsof dit nog niet genoeg was, had de brandweer ook een sopkanon (uiteraard gevoed door een brandweerslang) geregeld. Op het grasveld naast het plein dartelden schoolklassen kinderen in het sop alsof er net verse sneeuw gevallen was. Het rook naar de zeepjes die we vroeger op de toiletten op de basisschool hadden.

Het begon te regenen en te onweren. Wij gingen terug, maar het is inmiddels half elf en we horen nog steeds de DJ en de generators van de pompen. Brandweerkorpsen uit de omgeving zijn inmiddels aangesloten en er wordt een soort wedstrijd brandje blussen gehouden. Het feest (gesponsord door de Slowaakse Spa Blauw) is nu inmiddels voor de grote kinderen onder ons. Gelukkig is door de regen de kans op brand klein…