En dan komt er een moment dat de navigatie aangeeft dat je over 1021 kilometer nog steeds rechtdoor moet. Dat is het moment dat de reis zelf ook als vakantie begint aan te voelen.
Wie ook goed in de vakantiestemming was, was onze Kleine Mol. Hoewel hij in de auto ‘s avonds iets later dan normaal was uitgecheckt voor de nacht, was het manneke weer helemaal ingecheckt bij onze tussenstop in Braunschweig waar we overnacht hebben. In opperbeste stemming concludeerde het ventje dat in zijn bedje een kussen lag. Dat kende hij van thuis alleen van Het Grote Bed Van Pappa En Mamma. En daar kruip je dan zo snel mogelijk naartoe om je met een vaartje te laten neerploffen op de kussens die daar bij het hoofdeinde liggen. Dus wat doe je als je om 22.00 een kussen in je bed ontdekt? Precies: met de allergrootste lol en plezier dat kussen stresstesten.
Wij dachten – hoe naïef – dit houdt vanzelf op, alles wat je aandacht geeft groeit. Maar om 23.37 was het einde nog niet in zicht. Het kussen werd toch maar uit het bedje gehaald, maar dat was buiten een ontsnapt been uit de trappelzak gerekend. Toen dat ook weer Houdini-proof was terug gestopt werd het langzaam rustiger. Om 00.15 ging het licht dan toch echt uit. Tot 7 uur in de ochtend. Nadat ook de Duitse teletekst en het weerbericht door de kamer heen gerundfunkt waren, was de dag definitief weer begonnen en we hadden nog even te gaan…
De reis zelf verliep vlot. De route naar Gdańsk is niet heel druk en ondanks de korte nacht was bij onze Krotik geen humeur te bespeuren. Een kleine tien uur later kwamen we aan op onze bestemming. Het grindpad is meteen ontdekt en een emmer steentjes staat nu bij het draaikiepraam. De lavendel geurt hier nog heerlijk, het huisje ademt dennenhout en de stilte en rust zijn overdadig. We waren gewaarschuwd voor wild onderweg, maar pas na aankomst meldde zich voorzichtig een eerste vosje. Wat voelt het toch goed om weer in Polen te zijn.