De wedstrijd van de lokale brandweerkorpsen en het feestje duurden tot een uur of kwart voor twaalf. De muziek ging uit, de generatoren werden stil. Er moet een winnaar zijn, wij weten alleen niet wie, want we waren al weer terug in het huisje. Op de Facebookpagina van de brandweer van Partizánska L’upča blijft het vooralsnog stil. We vermoeden dat zij ondanks hun voortreffelijke inspanningen bij het hosten toch niet in de prijzen zijn gevallen.
Partizánska L’upča ligt vlakbij een stuwmeer met de naam Liptovská Mara. Een weg en spoorrails die langs de oorspronkelijke rivier lagen zijn ervoor omgelegd en die ingelegde weg die vervolgens mooie vergezichten bood volgden we om uiteindelijk aan de andere kant van het meer bij Liptovký Mikulás uit te komen.
We wilden het museum voor natuurbescherming en speleoligie bezoeken en hadden ons voorbereid op basis van onze eerdere museumbezoeken in deze contreien: kleine bordjes met veel lettertjes – enkel in de lokale taal met droge informatie, in elke zaal iemand die streng toeziet op het niet aanraken van spullen, weinig interactie en als die er wel is, betaald. Niets was minder waar. Het museum was gemoderniseerd en had een lift. Het was rolstoelvriendelijk, waardoor de wandelwagen mee kon en het ons een hoop sjouwen scheelde. De informatie was zowel in het Slowaaks als het Engels en er was een audiotour die je via een app kon volgen. De informatie kwam in gezonde doses en er was gedacht aan de spanningsboog van de jongsten onder ons. Kortom: over een jaar of vier komen we waarschijnlijk weer.
Daarna kwamen we bij iets terecht wat ik alleen maar als briljant omdenken kan omschrijven. Er was een tijd dat smartphones als een groot spoilergevaar werden gezien. In sommige musea (hier in ieder geval) mag je nog steeds geen foto’s maken met je telefoon, omdat anders de hele wereld ziet wat voor moois je hebt en je de eerste indruk en zorgvuldig opgebouwde reputatie verpest.
De activiteit waar we nu naartoe gingen had dit echter goed uitgebuit. Het was een gebouwtje met kamers waar men illusies en ander gezichtsbedrog had gebouwd. De bedoeling was juist om met je smartphone naar binnen te gaan (“we willen dat u alles in het kluisje doet – ook uw schoenen – en dat u uw smartphone meeneemt”). Op de vloer gaven oranje pijltjes aan waar je moest staan voor de meest optimale foto en je kon zelf in de illusie plaatsnemen voor volmaakt vermaak. Aan het eind stond een fotoprinter van Cewe en kon je voor een euro je mooiste foto af laten drukken.
Na dit zakelijk vernuft gingen we met een omweg weer terug naar het huisje. Genietend van de Slowaakse natuurbescherming reden we door de Lage Tatra. Niet minder imposant dan de bergen van de Hoge Tatra die we eerder al hadden gezien.
