We zitten vlakbij een haf en dat behoeft wat uitleg. Een haf bestaat uit een schoorwal (zeg maar alsof de waddeneilanden vanaf Den Helder aan elkaar gegroeid zijn tot aan Groningen) met een duinenrij die soms tot wel 30 meter hoog is. Aan de ene kant is de Oostzee, wat een licht verwarrende naam is wanneer je in Polen bent en de zee zich in het noorden bevindt. Aan de andere kant heb je dan daadwerkelijk het haf, wat dus een soort meer is. Het is geen lagune want een zijrivier van de Wisła mondt uit in dit haf.
Wij zitten aan het begin van de schoorwal aan de Poolse kant. Het haf loopt door tot het vaste land van Kaliningrad, Rusland. De grens met Rusland loopt dus dwars door dit haf heen. Uiteraard is de grens nu gesloten, maar ook voor de grootschalige invasie kon je hier niet zomaar de grens oversteken zoals we dat in 2019 aan de andere kant van Kaliningrad wel hebben gedaan. Hoe precair de geopolitieke situatie hier is, wordt hier vooral indirect duidelijk. De afgesloten grens, borden met het Poolse wapen die vertellen dat dit grensgebied is en een gloednieuwe sluis. Dit haf is namelijk zo’n 70 kilometer lang en had oorspronkelijk een doorgang naar zee bij Baltijsk, een gesloten stad aan de Russische kant. Daar met je Poolse boot doorheen varen was al ingewikkeld voor 2022, dus de Polen besloten hun eigen doorgang in 2019 al te graven. Achteraf met een vooruitziende blik, want toen de sluis in 2022 werd opgeleverd was de doorgang bij Baltijsk definitief gesloten voor alles wat niet Russisch was en voor Russen zonder de juiste toestemming om rond te mogen hangen in Baltijsk.
De Oostzee is niet heel zout en om te voorkomen dat duinen gaan doen waar ze goed in zijn, namelijk wandelen, zijn er veel bomen op de schoorwal geplant. Oorspronkelijk waren dit eiken en beuken, maar de laatste decennia ook veel dennen. De schoorwal is hier nergens breder dan 1,8 kilometer, dus als je bovenop de duinen staat en je kijkt naar beide kanten, zie je met gemak zowel het water van het haf als de zee. Dit zorgt ook voor een niet-typisch strandgevoel. Waar vooral ik de waddeneilanden associeer met vervelende insecten, een brandende zon en nergens schaduw, zijn deze vergroeide waddeneilanden een beetje de Veluwe meets elke willekeurige strandplaats in Oost-Europa. Dus bos, een verroest reuzenrad en op elke hoek van de straat een houten huisje waar je zelf-gerookte vis kunt kopen (wat moet je anders eten als er alleen maar water om je heen is).
Gisteren zijn we vanuit het huisje naar het haf gelopen, wat resulteerde in een licht melancholisch vergezicht van oude bootjes, veel riet, een halfgare steiger en zicht op de heuvels van het Poolse deel van het voormalige Pruisen.
Vandaag was dan de beurt aan het strand van de Oostzee. Uit vrij veel wordt duidelijk dat de Polen een voorkeur hebben voor de zeekant. Hoe verder we de schoorwal op rijden, hoe meer hotels, appartementen en kampeerplaatsen (vrij zeldzaam!) we aan de zeekant zien. Richting het strand zien we een gelegenheid waar je je kinderen kunt droppen voor animatie en vermaak (waarom zou je die ook meenemen naar het strand?). Met ons Molletje aan de hand lopen we stug door naar het strand. Onderweg zien we vooral veel oude mensen. Eigenlijk alleen maar. Het lijkt wel alsof we bij het rusthuis Duinzicht bij Katwijk beland zijn. Een paar dappere dodo’s wagen een duik in de toch wel koude zee. We zijn buiten de Poolse schoolvakantie op vakantie, maar Krotik haalde de gemiddelde leeftijd maar amper naar beneden, daar viel niet tegenop te peuteren.
Eenmaal op het strand was er alleen nog maar aandacht voor de zeemeeuwen. De zee zelf was iets te spannend, maar zandkastelen maken met je emmer en je schep is toch wel het leukste wat je kunt doen als je zo klein bent. Oh nee, je schoenen uitdoen en dan op je sokken toch nog het natte zand op lopen is het echte summum. Hevig verontwaardigd dat er een einde aan de dag en daarmee aan de tijd op het strand kwam, liepen we weer terug langs alle pensionado’s met honden (“Woef!”) die een welkome afleiding waren voor het gedwongen en waarschijnlijk zeer onrechtvaardige afscheid van de zee. Hoewel we echt genieten van onze tijd hier, is er toch echt één van ons die net wat harder geniet van zijn omgeving.