Maandag was nog een redelijke dag qua weer. Ja, het waaide, maar na de wolkbreuk van zondag bleef het op een enkel schattig gedrup na, gewoon droog. Toen moest dinsdag nog komen.
We maakten dinsdag kennis met iets wat in verschillende delen van de wereld anders wordt genoemd, maar op precies hetzelfde neerkomt: de raspoetitsa (het seizoen van de slechte wegen), mud season, break up, bezdorizjzjia (wegloosheid), kelirikko (kapotte wegen) of het vijfde seizoen*. Het fenomeen dat de zomer voorbij is en de wegen niet meer droog blijven, maar het ook nog niet hard genoeg gevroren heeft om de wegen weer begaanbaar te maken (en uiteraard kan dit ook omgekeerd in de lente plaatsvinden).
Maar eerst het begin: ongeveer iedere Pool of Slowaak die we tegenkomen begint direct na aankomst bij het vakantieverblijf te barbecueën. Die barbeque gaat nog eerder aan dan de auto is uitgeruimd. Dus voor onze laatste dag in Polen stelde onze grote Mol voor om toch nog eens te barbecueën. Kon hij nog buiten de pyromaan uithangen en deden we onze culinaire omgeving eer aan. Leuk idee, maar de weersvoorspelling voor dinsdag was regen vanaf zes uur ‘s ochtends tot acht uur ‘s avonds. Dus die barbeque ging ‘m niet worden (ik moet nu heel erg de neiging onderdrukken om te zeggen dat dat die BBQ in het water viel).
Het alternatieve plan: we rijden naar het dichtstbijzijnde stadje en gaan daar met z’n drietjes uit eten. En toen kwam daar de Poolse variant van de raspoetitsa. Het meer ligt laag, het huisje ligt op een heuvel, de auto staat halverwege die heuvel in het gras geparkeerd. De eigenaar heeft met een soort van plastic rasters nog geprobeerd iets van een rijbaan in het gras te maken, maar helaas. Onze Vicky moest achteruit de heuvel op om bij de weg te komen. Het ging niet gebeuren. Gras geeft geen grip, plastic in gras geeft geen grip en modder al helemaal niet. Onze parkeerplek had de hele dag als een spons liggen weken en was totaal niet meer die solide grasmat die het leek.
Wij ongecultiveerde West-Europeanen probeerden nog iets met planken, een beetje vooruit-achteruit rijden, storing wissen. Maar nee, we groeven onszelf alleen maar dieper in. Dit was het moment om toe te geven dat wij onszelf niet meer aan de haren uit het moeras konden halen, dus gingen we op zoek naar hulp. Klasztorek telt 165 zielen en de meesten van hen hebben geen vakantie meer in september. Dus het duurde even tot er een erf was waar geluid vandaan kwam en de alleraardigste mensen kwamen meteen helpen. Zij hadden duidelijk vaker met dit bijltje gehakt, want ze kwamen met eigen planken.
Al gauw bleek dat die planken ons ook niet gingen redden. Er kwamen stoeptegels, matten, nog meer hout en takken, maar Vicky genoot van de modder als een varkentje. De arme mensen zaten inmiddels zelf ook helemaal onder de modder, maar terwijl wij probeerden duidelijk te maken dat we het wel wilden opgeven voor vandaag, bedacht de vrouw dat over een uur de meeste mensen wel klaar waren met werken. Ze kon wel iemand vragen met een goede auto of landbouwmachine om ons eruit te trekken. Na vijf minuten kwam ze terug: over twee minuten kwam er iemand.
En warempel: daar kwam een auto die nog ouder was dan Vicky, een stuk kleiner ook, maar een diesel. Met een kabel, een hoop lawaai en nog meer slippende banden werd Vicky dan toch echt richting de poort en de weg getrokken. De weg was binnen handbereik, dus het leek opgelost. De meneer met de auto zag dat het werk gedaan was en ging weer weg. Wij probeerden de auto nu richting de weg te krijgen. U raadt het niet: we zaten weer vast. Gelukkig waren de mensen die ons vanaf het begin hielpen nog niet weg en kwam er iemand op de fiets langs wiens werkdag er inderdaad op zat en die dat alvast aan het vieren was met gerstenat. Maar echt: met dit bonte gezelschap kregen we Vicky dan toch definitief los. Het gras zag er niet meer uit, iedereen was modderig, onze dronkaard had de beste dronk sinds lange tijd, maar de auto stond nu op de volgende modderweg…
*Voor iedereen die denkt dat ik nu loop op te scheppen met mijn talenkennis: Wikipedia heeft hier geholpen…
