Ons huisje ligt aan een van de vele meren hier en er zit een boot bij die door de beide heren al eens uitgeprobeerd is. Dat was goed bevallen, dus gingen we nog een keertje met z’n allen in het bootje.
Onze kleine Mol is al dagen in de sjouw met zijn zwemvest, dus toen die weer aan mocht kon zijn geluk niet op. Opgetogen kwam hij bij het bootje en alles bleef zo vrolijk totdat mamma hem over het randje van de boot zag hangen. Dat was toch iets te spannend voor mamma, maar dat betekende ook een onterechte begrenzing van de waterspeeltuin wat zo’n meer toch eigenlijk is. Mamma zat sowieso moeilijk te doen: het bootje lag te diep voor haar gemak, evenwicht bewaren was ineens een ding, dus ja, Krotik bleef liever aan pappa’s helft. Alleen een beetje jammer dat pappa degene was die moest roeien en Krotik daar nog een beetje te klein voor is. En toen was het bootje wel echt te klein en waren we ongeveer op de helft van het rondje…
Gelukkig waren we daarop voorbereid: wind mee en wat fruit vulden wat tijd. De houdgreep deed daarna nog een tijdje zijn werk en toen kwamen daar de futen oftewel kurka! aan zwemmen. Voldoende afleiding tot aan de steiger en genoeg voer voor mamma’s dromen.
