Inmiddels zitten we op een andere plek in Polen. Officieel net buiten Mazoerië, maar ook hier zijn nog steeds veel meren en bossen te vinden. Ons huisje werd aangegeven met coördinaten en het dorp zelf lijkt geen straatnamen te hebben, maar de adressen aan te geven met Klasztorek en dan een nummer. Kortom: we zitten in the middle of nowhere. En in wat voor middle of nowhere: ons huisje heeft een traditionele oven en kachel en onze ingenieur wordt hier helemaal dolenthousiast van. De mamma van het stel die haar eigen ervaringen heeft met hete dingen iets minder, dus tot groot ongenoegen van onze Benjamin is het keukengebied verboden terrein.
Willen we warm water? Dan moet er eerst een houtvuur een uur branden. Maar verder is het hier fantastisch. Het meer ligt direct achter de poort van de tuin, er is een glijbaan en er werd nog even snel een passende schommel opgezocht. We hebben een bootje tot onze beschikking en de dichtstbijzijnde supermarkt is 20 minuten rijden door de bossen en de velden. Hier zitten we nog wel even goed.
De afgelopen dagen stonden in het teken van bijkomen en je angst voor bewegende motten en nat gras overwinnen. De komende dagen zullen waarschijnlijk op een even laag tempo doorgebracht worden.
